de vergeten doelgroep

Marcus en papa Cor genieten van de lentezon

Onbewust is het aanbod gericht op mensen die een bepaalde mate van zelfredzaamheid hebben. Onze doelgroep is levenslang en levensbreed afhankelijk van de hulp en fysieke ondersteuning van anderen. Vaak wonen deze mensen thuis, omdat hun zorgvraag in het huidige aanbod tussen wal en schip valt. Meedoen met de maatschappij gaat via de mantelzorger en is dan ook afhankelijk van diens opvattingen, voorkeuren, mogelijkheden (mobiliteit) en belastbaarheid. Eigen regie, beslissingen nemen, keuzes maken is altijd met (be)hulp van de mantelzorger. Gezond leven gebeurt op basis van de inzichten van de mantelzorgers, naasten of mentoren.

Voor jongmeerderjarigen die gewend zijn aan de schoolse aanpak en te jong zijn voor de grote wereld van de volwassenen, zijn we bezig met het vernieuwen van belevingsgerichte dagbesteding in groepsverband. Mijn zoon is 21 jaar maar heeft een ontwikkelingsleeftijd van ca. 2 jaar. Zoals voor velen geldt daarbij dat ondanks deze zeer jonge ontwikkelingsleeftijd hij geen tweejarige is. Zijn gevoelswereld is rijkgeschakeerd. Hij groeit: hij beleeft de omgeving nu anders, hij verwerkt de zaken en gebeurtenissen om hem heen nu anders dan voorheen: herkenning en ervaring zijn gerijpt en dat blijft doorgaan tot nu toe. Hem naar een omgeving brengen van jonge kinderen, is geen optie. Naar een dagbesteding brengen waar diverse leeftijden gemixt zijn vanaf 18 jaar en ouder is ook geen optie omdat te groot en te dynamisch is. Een omgeving dient gecreëerd te worden waarin hij onder begeleiding en toezicht van een vertrouwd gezicht in-en-uit de grote wereld kan stappen, al naar gelang zijn belastbaarheid en gemoed dat toelaat. Dit is de kiem voor het ontwikkelen van een concept voor wonen en daginvulling voor deze groep. Een concept dat ook voor ouderen geschikt is die de isolatie en eenzaamheid willen doorbreken maar wel op basis van hun mogelijkheden en voorkeuren. 

De variatie van het huidige activiteitenaanbod van bestaande dagbestedingscentra voldoet nagenoeg. Er is soms zelf sprake van een keuzeprobleem. Het grote verschil zit in de aanpak en de daadwerkelijke invulling. Snoezelen kan op diverse wijze ingevuld worden. Fietsen of wandelen ook. Het gaat telkens om: hoe aandachtig gebeurt het, welk doel streef je na en welk effect wil je bereiken. In de bestaande situatie vraagt dit dus iets van de begeleider, het team en het management. Variatie heeft meer te maken met het anders laten beleven van het bekende. Fietsen is niet alleen maar trappen en vooruitkomen, maar vooral het manipuleren van een fiets door je eigen benen, spierkracht, invloed uitoefenen op de richting die je op wilt, maar ook de wind in het gezicht voelen, het suizen van de wind in je oren, de kriebels in de buik bij hoogteverschillen. Het gaat niet zozeer om compleet nieuwe, grootse activiteiten, maar om een nieuwe betekenis aan de beleving van bekende activiteiten. 

Als ouder vraag je daarmee iets dat niet te matchen valt met de beschikbaarheid van personeel maar ook niet met het tempo van de groep. Het grote verschil is eigenlijk heel miniem in inspanning, maar vergt ruimte en geduld. Deze groep heeft baat bij het mogen bepalen van het initiatief, het op eigen voorwaarden mogen bepalen of ze contact willen maken, openstellen voor beleven en ervaren van de wereld van buiten. Eerst willen ze zich veilig voelen en vertrouwen opbouwen voordat ze zich openstellen. Doorgaans is hiervoor geen tijd, maar ook geen aandacht. 

De juiste benadering binnen de bestaande dagbesteding hebben we nog niet gevonden: stimulering van de ontwikkeling op zijn eigen niveau, die rekening houdt met de balans tussen inspanning en ontspanning, met zijn belastbaarheid, zijn ontwikkelde vaardigheden en functies die onderhouden dienen te worden. We zien binnen het bestaande aanbod een hiaat. Met het concept Maatgevend Dagritme en het mark_us familiehof benaderen we dit probleem op andere wijze want daginvulling en wonen zijn dienen geïntegreerd te worden.